Zoeken
  • Elisabeth de Bruijn

Over Metoo, misbruik en taboe

De beweging MeToo heeft veel naar boven gehaald; zo vaak en zo veel komt het dus voor dat grenzen niet worden gerespecteerd, lichamen gebruikt en mensen zo worden beschadigd door andere mensen. Wat een zegen dat dit in het openbaar mag komen, dat er ruimte is gekomen om dit aan te kijken en dat vrouwen en mannen hierover gehoord worden. Zodat het kan stoppen.

MeToo. Niet als volwassene maar als kind. En daar hebben we het liever niet over. De commotie omtrent Griet op de Beeck en haar onthullingen liggen nog vers in het geheugen. Wat mij betreft mag zij een prijs voor haar moed ontvangen. Het zal je gebeuren dat je eindelijk zo ver bent om uit te komen voor wat je hebt meegemaakt, en dan zoveel kritiek over je heen krijgt. Voor anderen, met gelijksoortige ervaringen, was haar openbaring juist een steun, een herkenning en troost.

Het geeft aan dat het onderwerp misbruik, incest, veel oproept. En bij velen ongeloof, afwijzing of ontkrachting. Niet alleen betreffende de onthulling maar ook betreffende de persoon die onthult.

Natuurlijk is helder dat seksueel misbruik niet kán. Daar zal geen misverstand over bestaan. En evenmin dat het onvoorstelbaar is. Dit laatste is, zo vermoed ik, een belangrijke factor bij de reacties die uitgaan van ‘dit kan niet, (en) er is geen bewijs’. Het lijkt erop dat we dit zo onvoorstelbare liever niet onder ogen willen zien. En afdoen met vraagtekens over de geloofwaardigheid van degene die deze ervaring naar buiten brengt. Zodat er, in plaats van empathie, antipathie ontstaat en het tij zich al te makkelijk keert tegen degene die openbaart.

Komt het onderwerp dan te dichtbij? Komt het aan onze eigen roots, aan de veiligheid van het gezin, waarvan ieder graag wil geloven dat dit soort verschrikkelijke dingen niet voorkomen? Tenminste niet in een ‘normaal’ gezin. Willen we zo graag de illusie overeind houden dat in een beschaafde samenleving mensen dit niet doen? Misschien wel ergens ver weg, maar niet in onze buurt. Want dat is beschamend.

De realiteit is dat misbruik in alle lagen van de bevolking voorkomt. En ook daar waar je het niet verwacht, in ogenschijnlijk normale gezinnen. Natuurlijk is dat schokkend en is er de wens en hoop dat dit niet bestaat.

Maar wat gebeurt er als we deze onvoorstelbare realiteit niet aan durven te kijken?

Zolang een onderwerp als misbruik en incest geen open oor ontvangt, zolang er geen ruimte is voor de openbaringen hierover, zolang we dit liever ver weg van ons houden en niet erkennen, zolang kan het blijven doorgaan. Ondergronds, in de schaduw, als geheim. Juist omdat dit fenomeen het daglicht niet kan verdragen en leeft bij gratie van het verborgene. Waardoor kinderen in de ‘veiligheid’ en beslotenheid van een gezin of familie worden beschadigd in hun lichamelijke integriteit. Met desastreuze gevolgen voor hun ontwikkeling, vertrouwen in zichzelf, de mensheid en de wereld. Met onuitwisbare emotionele, psychische en fysieke gevolgen. Al gebeurt het eenmaal of vaker, de inprent is levenslang.

Laten we toch tenminste ruimte maken voor degenen die hun ervaring willen vertellen. En de weerstand hiertegen, in de vorm van ongeloof, afschuw, oordeel, in onszelf oplossen. In plaats van naar buiten te projecteren. Waarmee we ongewild herhalen wat er destijds was: dit bestaat niet, dit is geheim, hier mag je niet over praten.

Laten we erkennen dat seksueel misbruik voorkomt, meer dan je zou willen, meer dan je lief is, meer dan je je kunt voorstellen. Laten we de kinderen van destijds en de kinderen van nu in hun ervaringen erkennen. En als je dat niet wilt of kunt, doe er dan zelf het zwijgen toe. In plaats van te wensen dat de ander zwijgt. Zodat er ruimte ontstaat voor het spreken hierover. Zodat het kan stoppen.

7 keer bekeken

© 2016 Elisabeth de Bruijn.                         Silencioso                  KvK 66140471                BTW nr NL199046621B01